Historia parafii po roku 1960

Historia najnowsza zaczyna się w końcu lat 50 XX w. kiedy ks. Karol Messerschmidt proboszcz II Parafii warszawskiej i Administrator Węgrowa postanawia zająć się węgrowskim zborem wraz z Radą Parafialną pod przewodnictwem Jana Klemma.

Administrator Parafii w Węgrowie postanawia gruntownie wyremontować dom dawnej XVIII plebanii. Parafia po latach odzyskała ten dom od Spółdzielni Rękodzieła Artystycznego "Cepelia" i padło pytanie ... co dalej?

Z inicjatywy księdza powstaje w Węgrowie Ewangelicki Dom Opieki "Sarepta". Budynek dawnej plebanii zyskał dodatkowe piętro wraz z 10 pokojami i 2 łazienkami dla przyszłych pensjonariuszy. Na jesień 1961 r. do Węgrowa przybyła pierwsza diakonisa siostra Zuzanna Lazar, a na wiosnę 1962 r. dołączyły jeszcze trzy siostry Alina Ciosk, Daniela Ferek i Krystyna Pilch. Cztery siostry wraz z pracownikami cywilnymi stanowiły pierwszą obsadę Ewangelickiego Domu Opieki "Sarepta" w Węgrowie.

Wraz z przebudową plebanii w "Strażnicy Ewangelicznej" pojawiło się ogłoszenie skierowane do młodych rodzin ewangelickich o możliwości zamieszkania i zatrudnienia w parafii węgrowskiej. Na ogłoszenie odpowiedziało 5 rodzin ewangelickich z terenu: Mazur, Pomorza Zachodniego i Śląska, które z całym dobytkiem i małymi dziećmi przybyły do Węgrowa.

Dla nich Węgrów stał się nowym domem i nową parafią po latach tułaczki okresu wojny i wymuszonych osiedlin na tzw. "Ziemiach Odzyskanych". Nowi parafianie wraz z pensjonariuszami Domu Opieki zasilili miejscowy starzejący się zbór węgrowski. Rodziny nowych osiedleńców ewangelickich zamieszkały na podwórku parafii w drewnianym domu przerobionym z XIX w. stodoły (budynek datowany jest na koniec lat 60-tych XIX w.).

Nowi parafianie znacznie przyczynili się do remontu i uruchomienia Ewangelickiego Domu Opieki "Sarepta" w Węgrowie. Część z nich w latach późniejszych wyjechała z Węgrowa w poszukiwaniu lepszych warunków.